.

در هوای نَفَسی ؟

نیست فریاد رسی !

نیست آنکس که غبار از دل ِ من پاک کند

خنجری نیست که این سینه ء همچون قفسم چاک کند

دل ِ دیوانه و زندانی را ، برَهاند ز قفس

ببرَد با خود و در دشت جنون خاک کند

« نیست فریاد رسی » تا کجا داد زنم ؟

صید ِ اندر قفسم ، تکیه به صیاد زنم

دل ِ خاکستر و سردم همه جا پخش شده

عمر و جان و دل ِ خود را به دل ِ باد زنم

نیست فریادرسی تا نوازد سازی

تا شب از دل برود ، روز شود آغازی

در دل و هر نِگهم ریخت دو صد قطره سرشک

دل و یک قطره سرشک است و هزاران رازی

چرخ ِ گردون زمانه خُرد کرده پیکرم را

بی وفا بر سنگ کوبیده پر و بال و سرم را

می روم دیگر بخوابم ، خسته ام از باده و مِی

روی قبرم گوش کن اینک کلام ِ آخرم را

در هوای نَفَسی ؟

نیست فریاد رسی !

                                                پدرخوانده ء جوان  ( مَرد ِ مُرده )